чароғ

Сарлавҳаи мақола Шамъ Нишонае аз Нури Умед

Зиндагӣ, ба монанди шамъ, метавонад дар сояи ташвиш ва мушкилот бошад. Вақте ки мо дар замони торик қарор дорем, ба назар мерасад, ки аз ҳар тараф шиддат ва фишор дармеояд. Аммо, метавонем бо ақл ва зеҳни созанда насиҳат кунем, ки шаби торикро бо нури шамъӣ равшан кунем. Ҳар як шамъ рамзи умед ва шодии пинҳон дар дили инсон аст. Вақте шумо шамъеро фурӯзон мекунед, шумо дар асл доред, ки рӯйпӯши торикӣ, тахайюли манфӣ ва ғуссаҳоро мекӯбед.

Махсусан, шамъҳо дар маросимҳои исломӣ, ба монанди Ид, маънои фаромӯшношударо доранд. Онҳо ҳамчун рамзи покӣ ва тозагӣ истифода мешаванд, то ҷони сокинони маросимҳоро бо нури худ пуркунанда созанд. Онҳо ҳамчунин дар ёд кардани бузургон ва шодҳои мустақили гузашта, бо хондани дуоҳо ва нахустзамин маъруфанд. Шамъҳо рамзи умед ва эътироф мешавад, ки ҳеҷ гоҳ аз ёд намеравад.

Дар дасти хар як инсон имконияти фурӯзон кардани шамъе ҳаст, ки на танҳо интизори гулназарии беҳтаринҳо, балки сахтгӯфтарине дире, ки бо шодии роҳбарӣ мекунад. Вақте шумо шамъеро фурӯзон мекунед, шумо дар асл нури худро интиқол мекунед, ва на танҳо бо итминон, балки бо зеҳн ва ҷавонгардӣ. Ба ҳамин тартиб, шумо метавонед пойдории ҳолат ва омодагии ноустувории зиндагиатонро муаррифӣ кунед.

Шамъ коргоҳи маҳз умуми башарист. Нур, ки аз он пайдо мешавад, шаҳодат медиҳад, ки дар торикӣ, савдои нафасҳои манфӣ, ҳеҷ прогресси эҳсосот наметавонад; угланояй кардан, эҷоду умед. Бинобар ин, ҳар вақт бо шамъ шашамонро равшан мекунед, бо мақсади бовар кардани ҳирсонаи худамон - ҳар амали нек ва эҷоди холигии дил бо нури умед.